Cosmopolitan Poet

Esther Shumiatcher

Poet Esther Shumiatcher was born in the White Russian city of Gomel on 21 October 1899. Her large family, with two parents and 11 children, moved to Calgary, Alberta when she was a child.

Shumiatcher grew up in Calgary where she went by the anglicized name Ethel Smith. In 1918, she met the Yiddish playwright Peretz Hirshbein who had come on a tour to the community. The famous writer took ill with the flu while in the city and as he convalesced in the Smith/Shumiatcher home, Esther Shumiatcher and Hirshbein fell in love. The two married before the end of the year.

Shortly after their marriage, Shumiatcher and Hirshbein moved to New York City. In 1920, the couple set out on a worldwide adventure — traveling through Africa, Asia, the South Pacific, and Australia, before landing in Europe. On the this trip, Shumiatcher began her life’s work as a writer — writing plays at first and then poetry.

The couple settled for over three years in Warsaw, where they were an active part of the circle of avant-garde Yiddish writers and artists. Shumiatcher’s poetry was published in the major modernist journals of the early 1920s. Her own poem, “Albatross” appeared in and gave the name to the Expressionist journal “Albatros,” first published in Berlin in 1922.


Esther Shumiatcher

21 October 1899 – 20 December 1985


Poetic Power Couple

In 1918 the playwright Peretz Hirshbein stayed with the Shumiatcher family (daughters featured here) in Calgary.



Shumiatcher's expressionist poem "Albatross" gave the name to one of the leading Yiddish avant-garde journals of the 1920s.


In California

The Shumiatcher-Hirshbein family (Esther, Peretz, and son Omus) moved to Los Angeles in 1940.


Yidishe Dikhterins

With other leading women Yiddish poets of the US. Bottom: Celia Dropkin, Sara Reisen, Ida Glazer. Top: Malka Lee, Shumiatcher, Bertha Kling.


דייַן גוף – פּערלמוטער,
בראָנז – דייַנע פֿליגל,
וואַסער און הימל – דייַן אויג.

צעפֿלאָסענע כוואַליעס – דייַן שפּיל.
צעלאָשענע שוימען – דייַן טאָג.

נע־ונד איז דייַן גורל׃
קרייצנדיק ווינטן
נאָך שיפֿן פֿון שטאָל.

נישטערט דייַן הונגער
ערדישע אָפּפֿאַלן,

און ווען ליכט
ווערט אין טונקל דערטרונקען –
זייַנען כוואַליעס – דייַן היים,
זייַנען כוואַליעס – דייַן בעט.


your body — mother of pearl,
your bronze wings,
water and sky — your eye.

flowing waves — your game.
Crashing foam — your day.

Wandering is your fate:
navigating the winds
behind steel ships.

your hunger groping
towards earthy descent,

And when light
is drowned in darkness —
the waves — are your home,
the waves — are your bed.

Translation by Faith Jones

Back in the United States, her work was included in the groundbreaking anthology of Yiddish women’s poetry, ייִדישע דיכטערינס (Yiddish Poetesses) in 1928, and her first full volume of poetry, אין שעהען פֿון ליבשאַפֿט (In Hours of Love), was published by the esteemed Kleckin Press of Wilno in 1930. A second volume of poetry was published in 1939.

The Shumiatcher-Hirshbein family moved to Los Angeles the following year and lived in the Beachwood Canyon neighborhood of the Hollywood Hills. In Los Angeles, Shumiatcher remained deeply involved in Yiddish cultural life while raising her son, Omus Hirshbein, and taking care of her husband, who suffered from a progressive neurodegenerative disease, until his death in 1948.

A volume of her Los Angeles-based poetry, including the poem below, was published in 1956. In later years, she lived with her partner the American-born writer and screenwriter Irving Fineman in Vermont. After his death in 1976, she moved to New York to be closer to her son and his family. She died there in 1985.


Blossoms bloom here between stones and sand,
full breasts are borne by the awed earth;
Aromas of myrtles and date leaves abound.
It’s all as though a fairy tale had given birth.

The land of California was born with a silver spoon:
its earth a loving mother, giving freely with her hand.
Where’re you turn you hear her mother’s croon,
see shadowed leaves and wine grapes in her sand.

As though awakened from a magic dream,
springtime here bursts into green leaf on the run;
new beginning blooms out of an end that only seemed,
every garden filled with dew and sun.

A young rain falls
and, leaf by leaf, a blue tone calls.
Springtime parts its greenest lips
to kiss Shevat, the winter-month in shawls.

A blooming, shimmering expanse:
hills, like bright guardians, everywhere;
shadows marching, step-by-step, led by the sun;
wild weeds give off aromas to the air.

The little hummingbird here
with its fluttering drone:
its long, thin beak near
the nectar that the flower-seed has sown.

Day immersed itself in Sun’s rays,
Evening’s satin-soft hands caressed you.
Among the palms, Breeze went its way,
muddling Evening’s thoughts as it flew.

Impassioned whispering of young love
floats heedlessly and loving, without words.
While sunbeams frolic in a drop of dew,
trees speak in a cacophony of birds.

In your hilly and your valleyed places
your beauty shines and before God is flaunted.
Eternal summer illuminates your graces
Californialand — only dreams can be more vaunted.

Translation ©2012 Hershl Hartman


צווישן שטיין און זאַמד דאָ בליט די ברכה,
פולע בריסטן איז די באַרוישטע ערד;
עס שמעקט מיט מירט און פייַגנבלעטער,
דאָ איז אַלץ װי אַ צויבער־מעשׂהלה פאַרקלערט.

אין אַ זייַדן העמדל געבוירן איז קאַליפאָרניע דאָס לאַנד,
איר ערד — אַ גוטע מאַמע, גיביק און געראָטן;
וואו דו טוסט אַ קוק איז דאָ איר גנאָדיקע האַנט,
ווייַנטרויבן אין איר זאַמד און בלעטערדיק איר שאָטן.

ווי דערװאַכט פון אַ לאַנגן כּישוף־שלאָף,
שפּאַרט דער פרילינג דאָ אין גרינעם בלאַט;
שוין בליט דער אָנהייב פון דעם אָפּגעבליטן סוף,
מיט זון און ראָסע איז יעדער גאָרטן זאַט.

אַ יונגער רעגן פאַלט,
אין בלויע טענער שפּראָצט דאָ בלאַט נאָך בלאַט;
דער פרילינג עפנט זייַנע גרינע ליפּן,
און קושט דעם ווינטער־חודש שבֿט.

אַ בליענדיקע שעמערירנדיקע רחבֿות —
בערג, װי שומרים ליכטיקע אומעטום;
די שאָטנס שפּאַנען טריט־אין־טריט אין זון,
די ווילדע יוקאַס פילן־אָן מיט בשׂמים דעם אַרום.

און אָט, דאָס שװינדל־פויגלעלע,
מיט זיין פלאַטערנדיקן זשום;
מיט זייַן לאַנגן דינעם שנעבעלע —
זײגט האָניק פון אַ בעכערל אין בלום.

אין זונענשטראַלן טובֿלט זיך דער טאָג,
מיט סאַמעט־ווייכקייט גלעטן די פאַרנאַכטן;
אַ ווינט גיט צווישן די פּאַלמען־ביימער זיך אַ טראָג,
און צעשויבערט זײער אָװנטדיקן טראַכטן.

אַ הייסע שושקעריי פון יונגער ליבע
שוועבט פאַרשייט און ליבלעך־זיס פאַרבייַ;
די זון צעשפּילט זיך אין אַ טראָפּן טוי,
ביימער ריידן מיט אַ פייגל־פּלאַפּלעריי.

אין דייַנע בערגיקע און טאָלנדיקע ערטער,
דייַן שיינקייט קװעלט און טוט פאַר גאָט זיך פּיעסטען;
אייביקער זומער איז דייַן באַשערטער,
קאַליפאָרניעלאַנד — נאָר חלומות קענען זיך מיט דיר פאַרמעסטן!